Gearchiveerd onder: Film
Zelden zo’n saaie Oscar-nacht meegemaakt. Met die lichtgrijze set, bijna alsof je in een zwartwit-film zit, hoewel dat nog teveel eer is, was alles gezegd: dit jaar was die uitreiking van de gouden beeldjes haast doorschijnend, zo nietszeggend en lichtvoetig. Dat is temeer vreemd, omdat er uitstekende films genomineerd waren. Niet in de laatste plaats de grote winnaar, Kathryn Bigelows magistrale western-oorlogsfilm The Hurt Locker, die uiteindelijk zes Oscars kreeg, onder meer voor beste film en beste regisseur.
Arme James Cameron. Zijn sciencefictionspektakelfilm in 3D, Avatar, is inmiddels de succesvolste film aller tijden. Een gedoodverfde winnaar. En maar drie Oscars. Waar zijn de tijden van de grote, epische Hollywood-films die handenvol beeldjes krijgen? Het lijkt erop dat Hollywood een geweten heeft ontwikkeld. En dus, na Slumdog Millionaire vorig jaar, opnieuw kiest voor een relatief kleine, artistiek meer verantwoorde film.
Om duidelijk te zijn: The Hurt Locker is fantastische cinema, een actiefilm, een western, een oorlogsfilm, maar vooral ook een psychologisch portret van gewone mensen die in extreme omstandigheden met georkestreerd geweld worden geconfronteerd.
Ik vond het bovendien geweldig dat Kathryn Bigelow de eerste vrouwelijke regisseur uit de geschiedenis werd die een Oscar voor beste regisseur kreeg. Al haar films hebben iets bijzonders, zelfs het geflopte K19: The Widowmaker (2002), over een ongeluk met een Russische kernonderzeeër. De scène waarin de bemanningsleden in de duikboot onderwater moeten zwemmen naar een of andere nucleaire iets om dat onschadelijk te stellen, en in het proces eigenlijk hun eigen doodvonnis ondertekenen, is mij lang bijgebleven. Juist dit spannend in beeld gebrachte toneel is zonder enige twijfel een voorloper van soortgelijke scènes in The Hurt Locker, met het grote verschil dat Bigelow haar laatste film met veel meer deernis, en dus ook politieke en ideologische relevantie, heeft gedraaid. Dat voel je meteen.
Tijdens de Oscar-uitreiking viel verder op dat niemand iets van een politiek statement durfde te maken. Zelfs niet de usual suspects zoals Sean Penn of Tim Robbins die immers van de partij waren. Gelukkig was er de dolfijnenactivist Rick O’Barry. Hij werkte mee aan de film The Cove die de prijs voor beste documentaire kreeg. Toen Rick op het podium verscheen, haalde hij plotseling een poster tevoorschijn met erop iets van een telefoonnummer, wellicht om de dolfijnen te steunen. Ik had zin om meteen te bellen, maar de regisseur van de avond koos snel een andere camera. Weg nummer. Saai, zo’n starre houding.
Nog meer vervelend was de Oscar voor beste buitenlandse film. Die ging naar een Argentijns werk dat ik niet heb gezien en waarvan ik de titel niet eens meer weet. Dat terwijl er twee geweldige Europese films genomineerd waren: Michael Hanekes Das Weisse Band en Jacques Audiards Un Prophète. Een schande dat een van deze films niet de prijs kreeg.
Was er werkelijk dan niets leuk aan de nacht, de Oscar-nacht waarin Sandra Bullock, jawel, Sandra Bullock, won in de categorie beste actrice?
Ja, wel iets leuks: de speech van Jeff Bridges (beste mannelijke acteur). Jeff blijkt bijvoorbeeld ook het woordje ‘man’ te gebruiken, net als de Dude, het personage in The Big Lebowski waarvoor hij tot in eeuwigheid zal worden onthouden. Man dit en man dat. Erg cool. En dus ook een fantastische acteur, die op gepaste wijze hulde bracht aan zijn legendarische vader Lloyd Bridges, ster van talloze westerns en andere films. Jeff Bridges. Mijn favoriete film met hem erin is eigenlijk niet The Big Lebowski, maar Thunderbolt and Lightfoot, Michael Cimino’s meesterlijke, hippyachgtige heist movie uit 1974. Bridges was piepjong, maar had toen al de rustige houding die Lebowski vele jaren later zou laten zien en die Bridges tijdens deze Oscar-nacht met zoveel stijl tentoonstelde. Maar ook dat kon de avond niet redden.
3 reacties tot nu toe
Een reactie plaatsen
the Oscars are like religion and politics – good idea – as long as real people and their corruptive baggage do not get involved.
Reactie door BlondyX maart 8, 2010 @ 11:39 amReligion is never a good idea. Neither are the Oscars in this format. Bring back the big bands and show pieces and dancing girls and Jack Palance doing push ups with one hand. This watered down ceremony is just bland and excrutiatingly stupid.
Reactie door gawiekeyser maart 8, 2010 @ 11:48 amyou know, you are right. religion is never a good idea. I meant more some of the teachings – like wash your hands after farting and loving yourself. i heard the oscars was very boring, so now I am not going to watch it. They are playing the reruns here in SA.
Reactie door BlondyX maart 9, 2010 @ 8:02 am