De website askmen.com heeft bekend gemaakt dat Don Draper (John Hamm), het overspelige, seksistische, identiteit-stelende en eigenlijk volstrekt harteloze hoofdpersonage, of meer een pathetische figuur, in de serie Mad Men, uitgeroepen is tot ‘meest invloedrijke man ter wereld’. Meer dan een half miljoen lezers verkozen hem boven grootheden als Barack Obama en Usain Bolt. Bij dit nieuws, een paar dagen nadat ik eindelijk het eerste seizoen heb kunnen bekijken, weerklinkt meteen in mijn hoofd iets wat de baas van het reclamebedrijf Sterling Cooper aan Don zegt: ‘I’m going to introduce you to miss Ayn Rand. I think she’ll salivate.‘
Gearchiveerd onder: Televisie
‘More than once I felt appalled at what I beheld, and amazed that I was there beholding it,’ schrijft Todd Gitlin in het voorwoord van zijn boek Inside Prime Time, een klassiek werk uit 1983 over de geheime radertjes binnen de machine van Amerikaanse network television. Zo voelde ik me ook toen ik afgelopen zondagavond op een van de Nederlandse publieke zenders afstemde om te kijken naar Boer zoekt vrouw. Zo slecht. Woorden schieten tekort. Hoe ben ik hier terecht gekomen, hoe zijn wij, Nederland anno 2009, hier terecht gekomen?
Tussen de talloze documentaires over de veertigjarige herdenking van de maanlanding die ik in de afgelopen weken op de BBC heb gezien, was er opeens die ene, merkwaardige film: For All Mankind. Uit 1989. Van Al Reinert. Ik wist van het bestaan van dit werk. Maar nooit gezien. Immers, in de afgelopen jaren was de maanlanding eigenlijk op de achtergrond geraakt, zeker begin jaren negentig toen het Amerikaanse ruimteveerprogramma en de robotmissies naar Mars steeds sterker tot de verbeelding spraken. De maan? So sixties. Misvatting. De Apollomissies waren, en zijn, superfuturistische sciencefiction van het soort dat slechts Arthur C. Clarke kan schrijven en Stanley Kubrick kan verfilmen. En juist dat laat For All Mankind zien: wat zich er veertig jaar geleden op Cape Canaveral, Florida, en Tranquility, de Maan, afspeelde, was zo uniek, dat het simpelweg niet echt kon zijn, maar dat wel degelijk was.
