Gearchiveerd onder: De Groene Amsterdammer, Film, Uncategorized | Tags: Blondie, jaren tachtig, Marc Almond, Michael Fassbender, Rapute, Shame, Soft Cell, Steve McQueen
Luister naar de tekst van Blondie’s Rapture. ‘Face to face/ Sadly solitude/ And it’s finger popping/ Twenty-four hour shopping in Rapture.’ Het is begin jaren tachtig. Het nummer definieert het nieuwe tijdperk van anonimiteit en oppervlakte. Het kan niet anders of ‘van aangezicht tot aangezicht’ wordt ironisch bedoeld. Wie verrukking zoekt vindt deze niet in warm, menselijk contact, maar in kille eenzaamheid, 24 uur per dag. (meer…)
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Darren Aronofsky’s voor vijf Oscars genomineerde Black Swan is een schitterende film over seks, kunst en de dood. Natalie Portman speelt de rol van Nina, een jonge ballerina die de hoofdrol in Het Zwanenmeer krijgt, maar in de aanloop naar de première steeds meer geconfronteerd wordt door waanvoorstellingen en gevoelens van onzekerheid. Hierin komt ze oog in oog te staan met een ‘alternatieve versie’ van zichzelf, een dreigende, duistere kant van haar persoonlijkheid die cruciaal blijkt te zijn voor het creërenvan het personage op het podium.
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Lijstjes: wie houdt er niet van, zeker in deze tijd van het jaar. Lijstjes zijn evenwel verre van ideaal, want ze zijn beperkend. Ik wil alles zien, ik wil van alles houden. En dat laatste gebeurt gelukkig met de regelmaat van de klok. En toch bieden lijstjes enig houvast; ze stellen je in staat het kaf van het koren te scheiden, en daar gaat het je toch om als criticus. Dus, hieronder mijn Top Tien (of elf, ik raak de tel misschien even kwijt). In geen specifieke volgorde, maar wel onderaan in dikke zwarte letters mijn Film van het Jaar. (meer…)
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Een film zonder een verhaal – kan dat eigenlijk? Sterker, zou dat acceptabel moeten zijn? Wordt zo’n film dan niet iets anders, zoals abstracte kunst of een game of een experimentele graphic novel? Met andere woorden: blijft een van narratieve gespeende film nog film? Deze vragen rijzen bij het zien van Ninja Assassin van James McTeigue, die eerder bekend werd door V for Vendetta (2005) zijn schitterende verfilming van de gelijknamige graphic novel door Alan Moore. (meer…)
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Tijdens de release van Funny Games US (2007), Michael Hanekes eigen, met Hollywoodsterren belaaide, shot-voor-shotremake van zijn gelijknamige klassieker uit 1997, poneerden nogal wat filmjournalisten de vraag of de Oostenrijkste meester zodoende niet wel heel erg deel is geworden van hetzelfde establishment waartegen hij zich al zo lang verzet. Immers, op het oog hanteert Haneke met Funny Games US precies dezelfde genreconventies als talloze hacks en horrormeisters die deelnamen aan de explosie in het genre exploitatiehorror dat vooral in de jaren zeventig populair was, en dat in de huidige tijd, opvallend, opnieuw op de voorgrond treedt.
Een dag na de dood van Michael Jackson was de meest bekeken documentaire op de Amerikaanse publieke televisie die over een ándere, recent gestorven ster: Farrah Fawcett (1946 – 2009). Dat meldt de website imdb.com.
Zelden was er zo’n debuut: Juliette Binoche in Rendez-vous (1985), waarmee André Téchiné in 1985 de prijs voor beste regisseur op het festival van Cannes kreeg. Een onvergetelijke film over artistieke en seksuele obsessie. Een donkere film, een riskante film om mee te debuteren. Toch legde Binoche met haar rol als Nina, een impulsief meisje dat in Parijs arriveert op zoek naar faam als actrice op het toneel, de basis voor haar spel in de grote werken die zouden volgen: Les enfants du Pont-Neuf (1991) van Leos Carax, Trois couleurs (1993-1994) van Krzysztof Kieslowski en Code inconnu (2000) en Caché (2005) van Michael Haneke. Een imposante filmografie, en eigenlijk was zij ooit echt beter dan in de enige film die zij met André Téchiné maakte.
